باغ شقايق ها

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Thu, 20 Jul 2006 02:28:00 GMT

نیایش

کارل می گوید: کسانی که بامداد نیایش میکنند و تا شامگاه همچون جانور زندگی میکنند،انها کسانی

هستند که اثار دعا را در خود نمی یابند. دعای انها ابتر است زیرا پیوستگی دل و پیوستگی روح و وجدان

به طرف کانون روحانی جهان نیایش نمی شود بلکه بصورت یک انجام وظیفه مکانیکی نیایش کردن و

تمام روز را همچون حیوان به کار و زندگی و خورد و خوراک مشغول شدن است.

نیایش نشان داده انسان هر چه بخواهد میگیرد وهر دری را که بزند به رویش گشوده خواهد شد.

دکتر شریعتی در کتاب فلسفه نیایش و در متن نیایش هایش به گفته خود کوشیده تا روحش را با ان

روح در سخن گفتن و خواستن اشنا بکند که زیباترین روح پرستنده است و شگفت ترین جان نیایشگو.

انکه در سکوت هولناک تاریخ معبد نیایش را پایگاه معراج اندیشه ساخت و سنگر یورش و جهاد: منظور

امام سجاد(ع)

متن زیر خلاصه ای است از کتاب فلسفه نیایش دکتر:

دعای ادمهایی مثل من بهر حال نیایش نسلی در این زمان و زمان است و خواست ها و ارزوها

و کمبودها و نیاز های این نسل. که مگرنه نیایش از ریشه نیاز است ؟ و مگر نه در اسلام و بویژه در تشیع

نیایش خود یک نوع حرف زدن است و حرف ها را زدن؟ و مگر نمی شود کسی به زبان خودش دعا کند ؟

پس می تواند دعایی هم بنویسد . هر کسی می تواند با خدا حرف بزند و خواستهایش و نیازهایش را

بر او عرضه کند و به زبان خودش، هر نیازی را با هر زبانی...

نمونه از نیایش مرحوم دکتر شریعتی:

ای خداوند،به علمای ما مسئوليت،به عوام ما علم،به مومنان ما روشنايی

به روشنفکران ما ايمان،به متعصبين ما فهم،به فهميدگان ما تعصب،

به پيران ما اگاهی،به جوانان ما اصالت،به مبلغان ما حقيقت،

به اساتيد ما عقيده،به دانشجويان ما... نيز عقيده،

به خفتگان ما بيداری،به بيداران ما اراده،به مردم ما خود اگاهی

به دينداران ما دين،به نويسندگان ما تعهد،

به هنرمندان ما درد،به شاعران ما شعور،به محققان ما هدف،

به نوميدان ما اميد،به ضعيفان ما نيرو،به محافظه کاران ما گستاخی،

به نشستگان ما قيام،به راکدان ما تکان،به مردگان ما حيات،

به کوران ما نگاه،به خاموشان ما فرياد،به مسلمانان ما قران،

به شيعيان ما علی،به فرقه های ما وحدت،به حسودان ما شفا،

به خودبينين ما انصاف،به فحاشان ما ادب،به مجاهدان ما صبر،

و به همه ملت ما،همت تصميم و استعداد فداکاری و شايستگی نجات و عزت

ببخش.

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Fri, 19 Aug 2005 19:53:00 GMT

نهايت خودخواهی

بعضی از آدمها به تو فكر می كنند.

بعضی از آنها به تو توجه می كنند.

بعضی ها عاشقت می شوند.

بعضی ها آرزو دارند هديه شان را قبول كني.

بعضی ها فكر می كنند تو برای آنها يك هديه اي.

بعضی ها می خواهند فقط با تو حرف بزنند.

بعضی ها برايت آرزوی سعادت دارند.

بعضی ها می خواهند فقط با تو باشند.

و بعضی ها حمايت تو را می خواهند.

و همه احتياج دارند تا اينها را به تو بفهمانند.

اما هيچوقت از آرزوی كسی فرار نكن که اين نهايت خودخواهيه.شايد اين تنها چيزی باشد كه آنها از تو می خواهند.

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Wed, 17 Aug 2005 12:36:00 GMT

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Wed, 17 Aug 2005 12:21:00 GMT

داستان عشق

یکی بود یکی نبود. یه جزیره ای بود که تمام احساسات مثل شادی، غم، دانایی و همه احساسات دیگر از جمله عشق زندگی میکردند. یه روز همه احساسات متوجه شدن که جزیره داره زیر آب اقیانوس غرق میشه. بنابراین همه احساسات قایق هاشون رو آماده کردند که جزیره رو ترک کنن. اما فقط عشق موند که تا آخرین لحظه ممکن، جزیره رو حفظ کنه.

وقتی دیگه جزیره داشت بطور کامل زیر آب میرفت، عشق هم تصمیم گرفت که جزیره رو ترک کنه. دنبال کسی میگشت که بتونه به اون کمک کنه. بعد از اون عشق ثروت رو میبینه که با یه قایق بزرگ رد میشده. عشق می پرسه: "من میتونم با قایق بزرگ تو بیام؟". ثروت جواب میده: "متاسفم، ولی انقدر طلا و نقره توی قایق من هست که دیگه جایی برای تو نیست."

بعدد از اون عشق از غرور که با قایق قشنگ خودش داشته میرفته کمک میخواد و گریه کنان میگه: "لطفا کمکم کن". غرور جواب میده: "من نمیتونم کمکت کنم، چون تو تمام بدنت خیسه و اگه بیای توی قایق من قایق قشنگه منو خراب میکنی."

بعد عشق غم رو دید که داشت رد میشد و گفت: "لطفا اجازه بده من با تو بیام" ولی غم جواب داد: "متاسفم ولی در حال حاضر من احتیاج دارم که تنها باشم."

بعد عشق شادی رو دید و گریه کنان گفت: "لطفا اجازه بده من با تو بیام" ولی شادی انقدر غرق در شور و نشاط بود که اصلا متوجه صدای عشق نشد.

عشق شروع به گریه و زاری کرد. بعد یه صدایی شنید که میگفت: "ای عشق با من بیا، من تو رو با خودم میبرم". اون یه صدای ناشناس بود. عشق انقدر خوشحال و ذوق زده شده بود که اصلا یادش رفت اسم اونو بپرسه. وقتی اونا به خشکی رسیدن، عشق میخواست بدونه که چقدر باید بابت کمکی که به اون کرده بهش بپردازه که دانایی رو میبینه و از اون میپرسه: "این کی بود که به من کمک کرد؟" دانایی جواب میده: "اون زمان بود که کمکت کرد". بعدد عشق میپرسه: "چرا فقط اون کمکم کرد وقتی هیچ کس دیگه ای حاضر کمک کردن به من نبود؟". دانایی با لبخند جواب میده: "چون فقط زمانه که توانایی فهمیدن عظمت عشق رو داره".

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Fri, 22 Jul 2005 09:14:00 GMT

بازنده :سازگار شدن با موقعيت های ضد و نقيض را به کار شايسته ترجيح می دهد

برنده :هراسی ندارد از اينکه در يک موقعيت ضد و نقيض قرار گيرد زيرا در افکارش خللی وارد نمی شود

بازنده :فکر می کند که برای بازنده شدن و برنده شدن قوانينی وجود دارد

برنده :می داند که هر قاعده ای در هر کتابی را می توان ناديده گرفت جز يکی

((همانی که هستی و می خواستی باش))

تنها برگ برنده در دنيا همين است

نيکول هولندر

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Thu, 14 Jul 2005 08:54:00 GMT

اموخته ام که همه ميخواهند روی قله کوه زندگی کنند

اما تمام شادی ها زمانی رخ می دهد که در حال بالا رفتن از کوه هستند

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Tue, 12 Jul 2005 10:27:00 GMT

يک روز تو از من خواهی پرسيد که کدام يک را بيشتر دوست دارم:تو يا زندگی خودم را!

و من جواب خواهم داد زندگيم را دوست دارم و تو مرا ترک خواهی کرد بدون اينکه بدونی تويی زندگی من

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Sun, 10 Jul 2005 09:05:00 GMT

اگر ارزش يک سال را نميدانی آنگاه به سراغ دانش آموزی برو که يک سال مردود شده

اگر ارزش يک ماه را نميدانی آنگاه به سراغ مادری برو که بچه ی نارس به دنيا آورده

اگر ارزش يک هفته را نميدانی آنگاه به سراغ کنکوری برو که هفته بعد امتحان داره

اگر ارزش يک روز را نميدانی آنگاه به سراغ واقعه عاشورا برو

اگر ارزش يک ساعت را نميدانی آنگاه به سراغ برو که برای يک ساعت درس دادن چه تلاشی ميکند

اگر ارزش يک دقيقه را نميدانی آنگاه به سراغ دو دوست برو که در يک دقيقه دشمن شده اند

اگر ارزش يک ثانيه را نميدانی آنگاه به سراغ کسی برو که برايش ساحه ای پيش آمده

اگر ارزش يک دهم ثانيه را نميدانی آنگاه به سراغ يک مدال آور برو که روی سکوی اول ايستاده است

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Sat, 09 Jul 2005 09:51:00 GMT

گاهی اگر انسان در تمام عمر يک مرتبه عاشقانه و آگاهانه و با لذت با خدا سخن گفته باشد از يک عمر تکرار آن اعمال بدون آن سوز و آگاهی ارزشش بيش تر است

و ان يکدفعه جبران همه آن کمبود ها را می کند.

در اينجا مسئله کميت نيست :مسئله کيفيت مطرح است

(بدون عنوان)

جلیل مسعودفر — Mon, 04 Jul 2005 20:26:00 GMT

قهر زبان استيصال است قهر پرتاب کدورت ها ست به ورطه سکوت موقت

و اين کاری است که به کدورت ها ضخامتی آزار دهنده می دهد

قهر دو قفله کردن دری است که: به اجبار زمانی بعد بايد گشوده شود و هرچه تعداد قفل ها بيشتر باشد و چفت و بست های مجکم تر ؛در ناگزير با خوشنت بيشتری گشوده خواهد

نامه هايی به همسرم نوشته نادر ابراهيمی

اين متنو برای اون نوشتم چون خودم بدجوری تجربه کردم و روز به روز قفل حديد می خرم حساب کنيد ۸ سال هی قفل بزنی اونم تو يه خونه!!!!